Կոմիտասի Նամակներ
- Սիրելի՛ Յովհաննէս,
Էջմիածին չեկար, մոծակից վախեցար. էդ պիծի մոծակն ի՞նչ է, որ մարդս նորանէն վախենայ, ես քեզ այնպիսի տեղ տայի, որ մոծակ չէ, մոծակի աղբէրն իր ճտերով չէր կարող մուտք գործել:
Բան չունեմ ասելու: Ուզում ես Դիլիջան, բարի՛. դաշնամուրի հոգ մի՛ անիր. իմ գալու կամ քո գալուդ նպատակն է լինելու միայն ևէթ բառերը՝ բանաստեղծութիւնը լրացնել դերակատարներով և երգերով, մի խօսքով՝ կազմել լիբրէթթօն: Իսկ միւս բաները՝ երաժշտականը, կկազմեմ ես միայն Էջմիածնում, ուր իմ սենեակում հարկաւոր յարմարութիւններն էլ կան ինձ համար:
Մանրամասն ծրագիրներս կպատմեմ, երբ տեսնուենք, շատ դժուար է երաժշտութեան մասին գրով խօսել-բացատրուելը:
Առ այժմ ես էլ եմ զբաղուած. մինչև ամսիս վերջը շտապ գործեր ունեմ հասցնելու եվրոպական թերթերի համար, յետոյ մասամբ ազատ եմ: Ես որոշել եմ այս ամառն անցնել Էջմիածնում, բայց մի 10 օրով կգամ Դիլիջան, մինչև «Անուշը» լրացնենք:
Իշխանուհի Թումանեանին յատկապէս բարևներս յիշիր:
Քեզ, տիկնոջ, ճտիկներիդ էլ մի բոլ գնացքով սիրալիր ողջոյններս:
Համբոյրներով՝
քո Կոմիտաս
Վերլուծած
Անկեղծ ասած, այս նամակը կարդալիս Կոմիտասն այնքան զով ու ծիծաղելի է թվում, որքան որ չես սպասի պատմական երաժշտական լեգենդից, հատկապես երբ նա թեթևակի «ծաղրում է» Հովհաննեսին՝ Էջմիածին չգալու և մոծակներից վախենալու համար՝ հպարտորեն վստահեցնելով, թե ինքն այնպիսի տեղ կտար, որտեղ «մոծակի աղբերն իր ճտերով» էլ չէր կարող մտնել։ Շատ պարզ երևում է, որ նրանք խրված են ստեղծագործական պրոցեսի մեջ ու փորձում են գլուխ բերել «Անուշի» լիբրետոն, ընդ որում՝ Կոմիտասն իր վրա է վերցնում երաժշտության ծանր գործը Էջմիածնի սենյակում, բայց համաձայնում է մի տասը օրով գալ Դիլիջան՝ բանաստեղծություններն ու դերերը միասին վերջնական տեսքի բերելու համար։ Բացի այդ, նկատելի է, որ նա մինչև ամսվա վերջը գերծանրաբեռնված է եվրոպական թերթերի համար արվող շտապ գործերով, բայց միևնույն է, վերջում ջերմ ու սիրալիր ողջույններ է ուղարկում ամբողջ ընտանիքին՝ երեխաներին էլ ներառյալ, ինչն ապացուցում է, որ այս ամբողջ լրջության հետևում նա պարզապես անչափ հոգատար, ջերմ ու սրամիտ ընկեր էր։
2. Ձերդ Վեհափառութեան բանաւոր բարձր հրամանի համաձայն ներկայացնում եմ հետևեալներն ի բարեհայեցողութեան.
Ա. Վերջին 20-30 տարիները պատկերացնում են մեր հոգևոր երաժշտութեան աստիճանական անկումը՝ ընդհանուր հայ եկեղեցիներում: Ընկնում են և անյայտանում իսկական հայ հոգեւոր երաժշտութեան ստեղծագործութիւնները՝ շարականները և տեղի տալիս պատարագի երգեցողութեանց:
Պատարագի երգերն գրեթէ անխտիր օտարամուտ և անճաշակ եղանակներ են. Տաճկաստանում՝ տաճիկ-արաբ-յոյն, Պարսկաստանում՝ պարսիկ-արաբ, Ռուսաստանում՝ եւրոպական՝ մասնաւորապէս ռուսական, մայր երկրում՝ այս բոլորի գումարը, իսկ գաղթավայրերում, բացի Հին Ջուղայէն, աներևակայելի այլանդակութիւն, այսինքն ամեն տեսակ անշնորհք երաժըշտութիւն և ոչ մի ընդհանուր աղբիւր կամ ոճ երգերու։
Ազգային ճաշակն օտարացած և խորթացած, աւելին կասենք, ծաղրի առարկայ դարձած՝ յանձին տգէտ և անձնապաստան դպրապետների, որոնք չգիտեն իրանցը, չեն էլ ուզում որոնել, սովորել և արհամարհելով ամեն ինչ՝ բերում են իբր գեղեցիկ, ընտիր, բայց իրօք կործանարար երաժշտութիւն: Ուստի և զարմանալի չէ այն ամայութիւնը, որ տիրում է հոգևոր երաժշտութեան մեջ…
Բուն ազգային եղանակները՝ հոգեշունչ, պարզ ու վսեմ շարականի երաժշտութիւնը, որ մեր նախնեաց նախանձելի հոգու պատկերներն ու հայելիներն են, որոնք մշտամրմունջ էին, այժմ դատապարտուել են արհամարհանքի, կորստի և նախատինքի, աւելին կասեմ՝ տանում են մեր սիրտն ու հոգին դէպի խեղդող, օտարական ճանապարհները: Եթե վերջին նշոյն էլ, որ մնացել է, մենք փչենք ու հանգցնենք, այն ժամանակ մեր աչքով կտեսնենք մեր սրտի թաղումը, ապա ուրեմն և մեր կեանքի գոյութեան վառարանի հանգչելը:
Շարականի երգեցողութեան անկման շատ նպաստել են երկար ու ձիգ, անմիտ ձգձգումները (անյարիր նախատօնակները (?), հանգստեան շարը, քաղուածոյ շարը, անտեղի ճոխացումները), որոնք փոխանակ ոգևորութիւն առաջ բերելու, խեղդել են մաքուրն ու պարզը. հասարակութիւնն այլևս ձանձրացել է երկարաբանութիւններից, որոնք միայն և միայն վերջին տարիների անճաշակ նորամուծութիւններն են:
Մեղրը քաղցր բան է, բայց շատ ուտել չէ կարելի: Իւրաքանչիւր մարդ, որքան էլ ջերմեռանդ, որքան էլ բարի քրիստոնեայ լինի, չէ կարող մարսել միանգամից այդքան խառնաշփոթ կերակուր: Եթէ երաժշտութիւնը, որի դերն է կրթել և ազնուցնել հոգևոր երաժշտական զգացմունք՝ փչելով հաւատացեալի հոգու և սրտի վերայ, աննպատակայարմար մատակարարութեամբ բաշխուի, անշուշտ անգամ կպատրաստէ և կխորտակէ սրտի քնքոյշ լարերը և ապա կկտրէ, կանջատէ սիրտն ու հոգին, որոնք անբաժան գործօն եղբայրներ են երաժշտութեան միջոցով մեր կեանքի մեջ:
Քանի ուշ չէ, պէտք է ձեռք զարնել վերքը բուժելու, ինչքան էլ որ թանկ նստէ մեր վերայ, թէ չէ վերջնական կորուստն աներկբայ է…
Ձերդ Վեհափառութիւնը կարող է ամեն միջոց գտնել այս հիմնական ցաւը բուժելու:
Ակնածութեամբ մատուցանելով այս երկտող հիմնական դիտողութիւններս՝ ի համբոյր մերձենամ Ձերդ Վահափառութեան օծեալ Աջոյն
Վերլուծած
Անկեղծ ասած, կարդալով այս փաստաթուղթը (որը, ի դեպ, Կոմիտասի հայտնի զեկուցագիրն է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսին՝ հայ հոգևոր երաժշտության վիճակի մասին), միանգամից հասկանում ես, թե որքան էր նա մտահոգված մեր մշակութային ժառանգության ճակատագրով:
Նա շատ կոշտ, բայց արդարացիորեն քննադատում է այն փաստը, որ եկեղեցիներում հայկական իսկական շարականները կամաց-կամաց դուրս են մղվում ու տեղի տալիս օտարամուտ, անճաշակ ու խառնաշփոթ երաժշտությանը՝ լինի դա Տաճկաստանում, Պարսկաստանում, թե Ռուսաստանում։ Կոմիտասը չի խնայում նաև տգետ դպրապետներին, ովքեր, չիմանալով սեփական արժեքը, եկեղեցի են բերում «կործանարար» մեղեդիներ ու ծաղրի առարկա դարձնում ազգային ճաշակը։ Նա հիանալի կերպով համեմատում է հոգևոր երաժշտությունը մեղրի հետ՝ նշելով, որ ինչքան էլ այն քաղցր լինի, անիմաստ ու ձգձգված երկարաբանություններով (ինչպես, օրինակ, անտեղի երկար նախատۆնակները) հավատացյալներին միայն հոգնեցնում ու հեռացնում են մաքուր ու պարզ արվեստից։ Վերջում նա աղերսում է Վեհափառին անհապաղ միջոցներ ձեռնարկել՝ փրկելու համար մեր հոգևոր երաժշտության վերջին նշույլները, քանի դեռ ուշ չէ, որովհետև դրա կորուստը կնշանակի նաև մեր ազգային ոգու ու կյանքի վառարանի մարում։











